O+pobo+saharauí

Un breve pero, quizais, emotivo traballo na wiki

O POBO SAHARAUÍ

**Os pasos que imos dar para a elaboración deste traballo serán moi sinxelos, pero lentos**:


 * **Procuraremos información** en diferentes sitios da Internet.
 * **Escolmaremos** esa información segundo o noso interese e a nosa capacidade de comprensión e **crearemos un documento de OpenOffice** no que a iremos apegando **atendendo os apartados que figuran nesta páxina**, debaixo dos sitios que nos propoñen para consultarmos.
 * Unha vez que creamos que temos información suficiente, **revisarémola e ordenarémola**.
 * **Leremos o documento** (se é posible, **en voz alta**) e **intentaremos corrixir posibles erro**s (no vocabulario, na expresión, na ortografía...) axudándonos de dicionarios, gramáticas, tradutores e correctores.
 * Iremos trasladando a información a esta páxina, apartado a apartado.

¡Á N I M O!
Velaquí **algúns dos sitios** que podemos consultar:

[]

[]

[|http://www.ikuska.com/Africa/Paises/**sahara**.htm]

[|http://www.ub.es/solidaritat/observatori/esp/**sahara**]

[|http://es.wikipedia.org/wiki/Historia_d**el**_**Sahara**_**Occidental**]

** __O país__ **


 * Situación no mapa**




 * Recursos e medios de subsistencia**

====O saharauí posúe unha economía de subsistencia, é pastor nómade. Percorre distancias enormes en busca de mellores pastos, servíndose para iso do camelo, aquí dromedario ou yemel, que lle serve tanto de besta de carga como de consumo na súa carne, leite, aproveita a súa pel, o pelo para as «jaimas» ou tendas. Xunto a el, rabaños de cabras e de ovellas. ====

A agricultura apenas existe. Limítase a sementar nas //graras//, terreos arxilosos de subsolo húmido especialmente cebada, da cal preparan a //chicha// ou fariña de cebada.

A súa alimentación é pois moi reducida: «Alcuscu» que elaboran coa fariña de cebada máis unha graxa ou aceite e auga, carne dos rabaños cando a teñen que serven na «gasaá» ou bandexa, leite en abundancia, ben fresca ou «lebén» ou agre «raib», algúns dátiles cando van en caravana e abundantes cantidades de té.

O Sahara é rico en pesca, e extrae sal en //lajas//, que cambian no zocos ou mercados. En canto a minerais, posúe ferro nas zonas meridionais e son dabondo coñecidos os xacementos de fosfatos.

O camelo en especial, e algunhas especies de cereais, son a base da súa subsistencia.

** __A poboación__ **


 * Etnias**

A poboación do Sahara Occidental, na seu maior parte, é de orixe árabe e bérber. Existe tamén unha escasa minoría de ascendencia española ou europea, e de raza negra.

O país está ocupado maioritariamente por colonos marroquís chegados despois de 1975 e polo exército. En xullo de 2004, calcúlase que 267.405 persoas (sen contar o continxente do Exército marroquí, que achega outras 160.000) habitan nas zonas do Sahara Occidental controladas por Rabat. Marrocos incentiva o asentamento de marroquís con vistas a un referendum sobre a independencia. Moitos deles son saharauís étnicos do sur de Marrocos. Crese que na actualidade a poboación recentemente chegada supera á indíxena, aínda que os datos de cantidade e composición da poboación están suxeitos á controversia política.

Gran parte da poboación saharauí orixinaria (ao redor de 155.000) áchase exiliada en campamentos en Tinduf desde 1975.


 * Organización social, as vivendas**

====A sociedade saharauí, era unha sociedade claramente jerarquizada. Toda persoa formaba parte dunha tribo. As principais tribos que habitaban no Sahara Occidental poden agruparse en tres grandes grupos: ==== O grupo dos guerreiros, as chamadas hasanias, que eran as que tiñan o poder militar. O grupo con certo prestixio relixioso, as chamadas zuaia. O grupo das que se dedicaban á cría de gando e que tiñan que pagar tributo ás outras tribos.

<span style="font-family: Arial,sans-serif;">

<span style="font-family: Arial,sans-serif;">Coa colonización española primeiro, e coa revolución e a creación da RASD despois, todas estas estruturas sociais tradicionais se han ido transformando ata chegar á actual forma de organización social moderna.

<span style="font-family: Arial,sans-serif;">Na actualidade, todos os habitantes do Sahara Occidental gozan dunha mesma condición e todos son cidadáns saharauís.

<span style="font-family: Arial,sans-serif;">Desde a súa proclamación, a R.A.S.D. conta cunha estrutura moderna, democrática, na que as aspiracións populares e os intereses e valores da nación están por encima de calquera outra consideración. A vontade popular exprésase en forma directa a través dos Congresos populares de base e locais, onde se orixinan todas as decisións do Poder Popular. <span style="font-family: Arial,sans-serif;">O habitante do deserto posúe unha familia de réxime patriarcal, cuxos actos se regulan a través dun ritual que respectan. <span style="font-family: Arial,sans-serif;">Viven en jaimas cun ajuar pobre, excepto algúns sedentarios que habitan casas de mampostería con tellado oco debido ao clima e que se coñecen como casas ovo. <span style="font-family: Arial,sans-serif;">Os nenos non son considerados como integrantes do grupo familiar ata que non realizan o primeiro Ramadán.


 * Costumes, cultura, educación**

<span style="color: #000000; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 140%;"> A cultura é unha mestura entre a africana e a bérber, polo que ten música, bailes, poesías, etc.. Esta ten orixe nómade, polo que se dedican ó amor á natureza, tanto á vexetación como aos cambios climáticos. <span style="color: #000000; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 140%;">O pobo saharauí fala o árabe, o español e o //hasanía//. <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 140%;"> A súa relixión é o islam. A súa música tradicional chámase música //haul//, cunha serie de modos, ritmos e afinacións que o desenvolven. Nela usan instrumentos: tambores, timbais, etc. Teñen dous tipos de bailes: un colectivo de mulleres e outro de nacementos, vodas ou festas. <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 140%;">Debido á súa pobreza, a maioría dos saharauís teñen unha esposa, aínda que a súa relixión lles permite ter varias. <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 140%;">Os saharauís van vestidos dunha forma moi tapada e abrigada. <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 140%;">Durante as comidas, os homes comían antes que as mulleres e os nenos. Os anos da presencia española no Sáhara afectaron no estilo de vida dos saharauís. <span style="color: #000000; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 140%;">A escola chamábase //Cheraa// e era relixiosa. Nela estudábase só educación primaria. O 18% dos nenos son analfabetos, o cal é moito. Isto é debido á súa pobreza.

** __Historia__ **


 * A relación con España**

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">A colonización española do territorio comezou en 1884 cando España proclamou un

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">protectorado desde Cabo Branco a Cabo Bojador coa finalidade de protexer e

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">aumentar a dominación do territorio. En 1885, na Conferencia de Berlín, que

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">estableceu a repartición de África entre as potencias coloniais europeas, ratifícase esta proclamación.

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">Desde os primeiros tempos da ocupación houbo frecuentes

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">enfrontamentos armados entre os saharauís e as tropas coloniais españolas. Estes constantes

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">choques levaron a unha cooperación militar franco-española para destruír o

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">movemento de resistencia que había no Norte de Mauritania e en todo o "Sahara

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">español". España toma así posesión de feito da súa "colonia" en 1936.

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">A cooperación entre Francia, España e Marrocos culminou, en 1958, coa acción

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">militar coñecida como Operación Ecouvillon. Os loitadores saharauís, que apoiaran

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">aos marroquís (e tamén aos mauritanos e aos alxerinos) no seu proceso

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">de liberación contra Francia, pediron apoio a Marrocos na súa loita de liberación

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">contra a continuación do dominio español. Os marroquís axudaron ao saharauís

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">pero sen convicción e entón traizoáronos, cortando as súas subministracións e

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">municións. Como resultado, España recompensou a Marrocos coa provincia actual

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">de Tarfaya, ao sur da fronteira marroquí, que estivo ata entón baixo dominación

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">española e habitada por saharauís. A pesar diso España, que sempre diferenciara

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">entre as súas provincias e as súas colonias, non asimilou política e

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">administrativamente a colonia coa metrópole ata o seu ingreso en Nacións Unidas

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">(1955), que coincidiu co labor da ONU no proceso descolonizador. A partir de entón

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">España converte ao Sahara Occidental nunha provincia española dotada dun

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">status especial debido ás súas peculiaridades. Esta “provincialización” do territorio

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">debeuse á presión que a ONU exerceu sobre España para que manifestase se

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">administraba algún territorio non autónomo. O argumento para a liberación do territorio

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">baseábase na Resolución 1514 (XV) de 1960 da Asemblea Xeral da ONU: a

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">Declaración de Recoñecemento de Independencia dos Países e Pobos

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">Colonizados.

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">Ao mesmo tempo que a Asemblea Xeral da ONU comeza a pedir ao Goberno

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">español a celebración dun referendo de autodeterminación para o Sahara

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">Occidental, nace o Movemento para a Liberación do Sahara coa finalidade de organizar

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">ao pobo saharauí para conseguir a súa independencia. O MLS adquire forza

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">entre a poboación saharauí e en 1973 transfórmase na Fronte pola Liberación de Saguia

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">o Hamra e Río de Ouro, coñecido como Fronte POLISARIO, cuxo brazo armado se

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">denomina ELPS (Exército de Liberación Popular Saharauí. O Polisario foi crecendo

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">de maneira espectacular en pouco tempo debido a que saharauís procedentes de todos

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">os recunchos do Sahara Occidental, e tamén de Alxeria e Mauritania. uníronse aos

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">do sur de Marrocos e aos do “Sahara Español”. En 1974 a misión da ONU

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">enviada ao territorio redactou no seu informe o seguinte: “A Fronte Polisaria, a pesar de ser

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">considerado un movemento clandestino ata a chegada da misión,

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">parecía ser a forza política dominante do territorio. A misión foi testemuña de manifestacións

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">masivas de apoio ao movemento”.

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">Debido á presión exercida por Nacións Unidas para que España se desprenda da

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">súa colonia en África e á loita do pobo saharauí pola súa independencia, as

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">autoridades españolas elaboran en 1974 o último censo de poboación saharauí no

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">marco dos preparativos do referendo que a ONU viña esixindo desde

<span style="display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 15.5833px; text-align: left;">a década dos 60.


 * Situación conflitiva actual con Marrocos**

<span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 140%;">Trala Marcha Verde organizada por Marrocos, a metrópole cedeu o territorio en 1976 a Marrocos e Mauritania, mais a Fronte Polisaria proclamou a República Árabe Saharauí Democrática (RASD), iniciando unha guerra que remataría en 1991 á espera dun referendo que Marrocos se negou en repetidas ocasións a convocar. <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 140%;">O administrador de facto da maior parte do territorio do Sahara Occidental é Marrocos. O resto atópase controlado pola autoproclamada República Árabe Saharaui Democrática (RASD). A RASD está recoñecida pola Unión Africana e por 46 países no mundo, a maioría deles africanos ou latinoamericanos. A RASD non está recoñecida nin pola ONU nin pola Liga Árabe nin por ningún país europeo nin ningún membro permanente no Consello de Seguridade das Nacións Unidas.

<span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 140%;">As pretensións do Marrocos respecto a sua "integridade territorial" (o que podería ser interpretado como apoio a sua reivindicación sobre o Sáhara Occidental) son apoiadas por 25 estados e pola Liga Árabe. Pero ningún país recoñece formalmente a anexión, como recoñece o Informe do Secretario Xeral da ONU sobre a situación relativa o Sahara Occidental (19 de abril do 2006): <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 140%;"> [...] xa que iso implicaría o recoñecemento da soberanía de Marrocos sobre o Sáhara Occidental, cousa que estaba fora de calquera consideración, dado que ningún Estado Membro das Nacións Unidas recoñecería dita soberanía.

<span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 140%;">A República Árabe Sahauri Democrática ten un goberno no exilio, localizado a Tindouf, Alxeria. A maior parte do territorio do Sáhara Occidental está ocupado militarmente por Marrocos, o resto é administrado pola RASD.


 * __A nosa opinión - //As vacacións de Saida//__ **

<span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 140%;">Ao principio deste curso o noso profesor de Lingua Galega mandounos ler o libro “//As vacacións de Saida”,// que trataba dunha nena saharauí que ía pasar o verán cunha familia galega. <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 140%; text-decoration: none;">Durante case todo o libro, fálase das condicións tan defastas nas que vivía Saida no seu país. O libro cóntanos que a nena non tiña nin leite nin ovos nin pasta para comer e que ás veces tiña que pasar sen auga porque a que había non era potable. Un neno precisa todo tipo de alimentos para poder medrar todo o que ten que medrar; e agora no mundo só unha pequena porcentaxe teñen ese privilexio. Estos datos infórmannos sobre unha verdade moi importante que ninguén quere saber: as condicións nas que viven a maioria das persoas do mundo.